บทที่ 4 四
"ตั้งแต่วันนี้ ย้ายไปอยู่ที่เรือนไม้หลังเล็ก ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าโผล่มาที่บ้านใหญ่...เข้าใจไหม! พวกเอ็งไปเก็บข้าวของในห้องออกมาให้หมด" เสียงทรงอำนาจออกคำสั่งซีฮันแล้วหันไปสั่งคนของตนเอง พร้อมกับให้สาวใช้ในบ้านไปช่วยเก็บเสื้อผ้าของซีฮันที่อยู่ในบ้านใหญ่เพื่อความรวดเร็ว
"ครับคุณท่าน" น้ำเสียงซีฮันตอบออกมาเบาๆ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าออกจากพื้นกระเบื้องที่สะท้อนเห็นน้ำตาของตัวเองที่กำลังคลอหน่วยอยู่
ทุกคนกล่าวหาว่าซีฮันเป็นต้นเหตุที่ทำให้เหยาหรานเกินอุบัติเหตุจนเสียชีวิต ถ้าวันนั้นเหยาหรานไม่รีบขับรถไปหาซีฮันที่โรงพยาบาล อุบัติเหตุครั้งนั้นก็คงไม่เกิดขึ้น 'ผมก็ไม่ต้องการให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เช่นกัน' เป็นประโยคที่ดังกึกก้องอยู่ในหัวใจ
ในทุกๆ วันหลังจากที่ซีฮันเลิกเรียนต้องทำหน้าที่เป็นคนสวนคอยดูแลต้นไม้ ดอกไม้และคอยดูแลสนามหญ้าทั้งหมด พูดได้ว่าซีฮันเป็นคนสวนคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ ซีฮันยังคงใช้แซ่เหยา ตระกูลที่สูงศักดิ์แต่เบื้องลึกใครเล่าจะรู้ว่าซีฮันต้องเจอกันอะไรบ้าง
ไม่เว้นแต่ที่โรงเรียน ทุกคนรู้ว่าซีฮันเป็นเพียงลูกบุญธรรมที่อาศัยใช้แซ่เหยาที่มีเกียรติ ถูกขุดภูมิหลังจนไปถึงบรรพบุรุษ เชื้อสายของตระกูล สังคมที่น่ากลัว สังคมที่ซีฮันไม่อยากมีจนกระทั่งทุกวันนี้เขาไม่คบใคร และไม่มีใครคบนอกจากเพื่อนในวัยเด็กอย่างเนี่ยนเจียงที่เคยอยู่บ้านใกล้กันสมัยที่พ่อกับแม่เขายังอยู่...
"นี่พวกเธอ มีใครเห็นซีฮันไหม"
"ไม่ มันจะเข้ามาได้ไง พวกแกก็น่าจะรู้ดีว่ามันเป็นใคร"
"ก็แค่เป็นคนในตระกูลเหยา ที่มีคนคุ้มกะลาหัวเป็นถึงผู้บัญชาการทหารสูงสุดของเมืองนี้แต่ อย่าให้พูดนะว่าลับหลังท่านเฉินใช้มันอย่างกับคนใช้" คำพูดที่ออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเย้ยหยันของแต่ละคน
"จริง! อ้อ...พวกเธออย่าลืมว่าซีฮันยังมีหน้าตาที่พอเป็นอาวุธเรียกพวกผู้หญิง ผู้ชายให้พอเป็นเพื่อนคุยได้อยู่ โดยเฉพาะเนี่ยนเจียง"
"ไม่รู้ว่าหลงอะไรนักหนา"
"ไปกันเถอะ แล้วพวกเธอก็อย่าลืมปั้นหน้ายิ้มให้กับซีฮันด้วยล่ะ ถ้าหากว่าเจอมันอยู่ในคฤหาสน์ของท่านเฉิน" ประโยคสุดท้ายค่อย ๆ จางหายไปพร้อม ๆ กับเสียงร้องเท้าส้นสูงที่กระทบกับกระเบื้องเนื้อดี
คำติฉินนินทาที่ดังเข้ามายังโสตประสาทของซีฮัน เป็นเสียงของคนที่อยู่หน้ากระจกหน้าห้องน้ำ ในขณะที่ซีฮันกำลังทำธุระส่วนตัวอยู่ในห้องริมสุด เป็นเพราะปวดหนักกะทันหันระหว่างที่ซีฮันเดินมาหยิบถุงอาหารที่เฟยเจินเตรียมเอาไว้ให้ที่หน้าห้องของเธอเอง ทำให้ซีฮันต้องรีบเข้าห้องน้ำรวมด้านหน้าที่เป็นห้องน้ำรับรองสำหรับแขกที่มาในงานเลี้ยงคืนนี้ หรือสำหรับคนที่แวะมาเยือนคฤหาสน์แห่งนี้
นี่ไม่ใช่ครั้งแรก...
หลังจากที่ซีฮันออกมาจากห้องน้ำก็ตรงไปยังที่ห้องดนตรี อย่างน้อยห้องดนตรีมันก็ไม่เคยนินทาว่าร้ายลับหลังให้กับเขาไม่เหมือนกับพวกเธอและคนอื่นๆ ไม่ว่ายังไง...เขาจะไม่ทำตัวขี้แพ้หรือล้มต่อหน้าพวกนั้นเป็นอันขาด
เขานั่งพิงเสาเงียบ ๆ อยู่ในห้องดนตรีสักพักจนกระทั่งเขารู้สึกว่ามีใครมายืนด้อม ๆ มอง ๆ เขาจึงออกจากห้องมาดูและเขาก็ได้เจอกับคนแปลกหน้าและดูเหมือนว่าจะไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ...
ชุนเดินกลับเข้างานก็เดินตรงไปหาลุงของเขาที่กำลังยืนคุยกับคนเดิมและที่เดิมตั้งแต่ที่เขาออกไป
"อ้าวนั่น! พูดถึงก็มาพอดี" เหยียนอวี่กวักมือเรียกเหยียนชุน
"ครับคุณลุง" ชุนตอบรับคนเป็นลุง พร้อมกับหันหน้าไปทางเหยาเฉินแล้วก้มศีรษะให้เล็กน้อย
"เห็นอาอวี่บอกว่าเราเรียนที่มหาลัยxxสาขานิเทศศาสตร์ แถมผลการเรียนยังดีอีก"
"ก็ไม่ได้ดีมากเท่าที่ควรครับท่าน" ชุนถ่อมตัวถึงแม้การเรียนของเขาค่อนข้างดีก็เถอะ
"คืออย่างนี้นะชุน คุณท่านอยากให้ชุนทำความรู้จักกับลูกสาวของท่าน นั่น! คุณเอินมาพอดี" เหยียนอวี่พูด
"ไปไหนมาเหรอ เห็นต้าเหนิงเดินหาอยู่" คนเป็นพ่อเอ่ยถามขึ้นเมื่อลูกสาวคนเดียวที่เดินมาถึงจุดที่เขายืนอยู่
"เหรอคะ...สวัสดีค่ะคุณอาอวี่" เหยาเอินขานรับคำ แล้วหันไปทักทายเหยียนอวี่ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เหยียนอวี่คนที่เธอมักจะเห็นบ่อย ๆ เวลาที่พ่อของเขากลับมาบ้าน
"สวัสดีครับคุณหนู เอ่อ...ส่วนคนนี้หลานลุงเองครับเขาชื่อเหยียนชุน" มือใหญ่สะกิดให้ชุนหันหน้าไปพร้อมกับส่งสัญญาณให้ทักทายกลับอย่างมีมารยาท
"สวัสดีครับ ผมเหยียนชุน"
"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเหยาเอินยินดีที่ได้รู้จักนะคะ" เหยาเอินพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มจนทำให้ชุนมองเข้าไปนัยน์ตาลึกนั้น เขาอยากรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้ามีความรู้สึกกับเขายังไง
"รู้จักกันไว้หากมีอะไรก็ปรึกษาพี่เขาได้เลยนะเอินเอิน พี่เขาเรียนอยู่มหาลัยxxเชียวนะแถมยังใกล้จบแล้ว" พ่อของเหยาเอินพูดขึ้น
"ค่ะคุณพ่อ"
"ถ้างั้นชวนพี่เขาไปเต้นรำที่ฟลอร์สิเอินเอิน" จะบอกว่าเขาถูกชะตาและรู้สึกดี ๆ กับชุนคนนี้มากกว่าต้าเหนิงเสียอีก ดังนั้นเขาไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียวที่จะให้ลูกสาวของตนเองชวนชุนออกไปเต้นรำแทนที่จะอยู่พูดคุยกับต้าเหนิง
"ค่ะพ่อ...ตามมาสิ" เหยาเอินตอบรับพ่อ แล้วหันกลับมาบอกเหยียนชุนที่กำลังมองหน้าของเธออยู่
"ได้เลยครับเอินเอิน" ชุนถือวิสาสะเรียกชื่อของเธอราวกับว่าสนิทกันมานาน
สาบานได้ว่าเธอได้เห็นรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ ดวงตาที่คมเข้มดูน่าค้นหาเสียจน...เหยาเอินรีบสลัดความคิด แล้วเดินนำหน้าไปที่ฟลอร์ที่อยู่ด้านหน้าตัวตึก
.....
ส่งท้ายตอนที่4
ใครเล่นด้วย พระเอกเอาหมดแต่ก็เลือกเฉพาะคนที่ยังไม่แฟนเป็นตัวเป็นตน
1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ
